Doğduğumdan beri büyük  şehirde İstanbul'da yaşıyorum. Her karışını,  her karesini,  her mahallesini sevdiğim şehir, yavaş yavaş büyüsünü kaybetmeye başladı. Belki güzelliği hala yerinde ama ruhu yok. Ruhunu da;  çocuk cıvıltılarının olduğu, bir zamanlar çingillerle mis gibi yoğurtların satıldığı, pamuk şekercilerin dolaştığı, leblebi tozlarının bulunduğu bakkalları olan mahalleler ile kaybetti. İstanbul, kendi ruhuyla birlikte,  içinde yaşadığı insanları kemirmeye hatta yok etmeye başladı. Orta halli insanları adeta yedi bitirdi, geriye kalanları ise göçe zorladı.

Çocukların oynadıkları  yerleri binalar, siteler, bakkalların yerini dev hipermarketler aldı. Kıyısında kumdan kaleler yaptığımız, denize girdiğimiz sahilleri, pislik ve koli basili doldu. İnşaat şirketleri ağaçları katlederek yaptıkları sitelerde yapay doğa pazarlar oldu. Yaşam şartları, gasp, hırsızlık, kapkaç,cinayetler, dolandırıcılık, işsizlik büyük şehir sevdasını bitirdi. Büyük umutlarla gelinen şehirler, doğdukları yerlere dönmek isteyen insanlarla doldu. Tercihler değişti. İyi yaşam sevdası, huzurlu güvenli ve kolay yaşam umuduna dönüştü.

 DPT yaptığı araştırmayla, artık küçük şehirlerden değil, büyük şehirlerden küçük yerleşim birimlerine göçün arttığını açıklamış. Artık iyi bir yaşam denilince akla; lüks evler, şan. şöhret, arabalar vs. gelmiyor. İnsanlar güvenli, huzurlu ve kolay yaşam şartları peşinde. Bu da onları büyük şehirlerden uzaklaştırıp,  doğdukları yerlere göç etmelerine sebep oluyor.

 Yani  artık büyük şehirlerden geriye  "altın " kalmadı. Her yer taş ve bina oldu. İçinde kendi gibi ruhsuz, ancak paralı insanların  yaşayabileceği, kozmopolit bir yer halini aldı.